Van leegte naar lichtje naar een tuin vol leven

Deel 1 – De leegte

tunnel

In de leegte
Daar was geen licht
Er was geen leven
Niets leefde meer
dacht ik
en ik gaf me over aan de val
in het donkere niets

Tot ik landde en
het kleine jongetje zag
levendig, trots en stoer
vol verlangen om aan de slag te gaan
maar waarmee?

Om hem heen was alleen maar afval
er waren geen kinderen om mee te spelen
hij schopte tegen een blikje
maar het maakte hem niet gelukkig
na lang zoeken naar iets vruchtbaars
stopte hij
hij tuurde naar zijn vuile nagels
hier hoefde hij niet meer te zijn
Het was klaar en wachtte
op de dood.

Ineens was daar die vogel
een grote bruine roofvogel
hij klom op zijn rug en
wooooooooooooow
daar gingen ze
weg van die nare plek
samen de wijde hemel in…

vogel

Deel 2 – Het hart vol verdriet

hart_broken

Soms is een hart zo vol
zo vol van verdriet
dat het niet meer te dragen is
Dan kan het alleen nog maar
naast je staan

te groot om te omarmen
te zwaar om te op te tillen
en zeker in je eentje

Het hart was een verzamelbak
van verdriet door de eeuwen heen
doorgegeven van vader op zoon
gevecht na gevecht
waar streden ze ook alweer voor?
ze waren het vergeten
ze wisten alleen nog maar
dat ze moesten vechten
en het grote hart werd alsmaar zwaarder
en zwaarder
van verdriet, pijn en schaamte

verdriet_ogen

tot de laatste zoon het niet meer trok
en het leven aan zich voorbij liet gaan
volledig bereid om te sterven

sterven

Deel 3 – De helende liefde

Daar stond het hart
moederziel alleen
geen man meer om in te wonen
te groot en te vol van verdriet
voor
een mensenleven

en het wilde zo graag
voluit kloppen!

Ineens waren ze er
De vrouwen!

Samen vormden ze
een cirkel van vrouwen
Ze gingen zitten rond het hart
en zongen matra’s
geduldig
en vol liefde
wetende
dat er ooit beweging zou komen

En net toen ik dacht
dat het nooit meer zou gebeuren
was daar ineens
dat hele kleine hartje
het ontsnapte uit
de top van het grote hart
klaar voor vertrek

hart2hart2

Met een grote wijde boog
belandde het
in het lichaam van de oudste man
uit de vaderlijn
Hij nam het gouden hartje vol licht
dankbaar in ontvangst
en plantte het in zijn borst.

Opnieuw ontsnapte er een hartje
uit het grote hart
want de vrouwen bleven zingen
geduldig met hun
hart vol liefde
en hun bekken stroomde over
van liefdevolle vruchtbaarheid
bereid om licht te baren

zaadje

Zo ontvingen alle vaders
een nieuw klein hart
vol licht en liefde
dat groot genoeg was
om leven te geven aan hun lichaam
zodat het gevecht, de pijn en het verdriet
zou stoppen.

En het allerlaatste hartje
was voor de zoon
en in zijn ogen
verscheen een heel klein lichtje. 

hartje

Toen de vrouwen klaar waren
en het grote hart vol verdriet
opgedeeld was over duizenden
nieuwe, gouden harten
stonden zij op
zij klopten het stof van hun rokken
en omhelsden elkaar
klaar voor een nieuwe fase.

Mandela_Loes

Deel 4 – De nieuwe tuin

Hee, daar was het jongetje weer
nog steeds vol trots en verlangen
om aan de slag te gaan
met zijn innerlijke drive
om de wereld
het mooiste van hemzelf te bieden.

vlinder

Nu is hij niet meer alleen
De vuilnisbelt is veranderd
in een grote tuin
nog kaal en onontgonnen
vol bruine en voedzame aarde.

Er zijn andere kinderen bij
vreugdevol en blij
verlangend om samen
iets moois te maken.

lichtje

Licht, liefde, plezier
warmte en genegenheid
vrolijkheid en speelsheid.

tulps

Het is heerlijk om
zomaar te spelen
met niets
doelloos
om het spelen zelf
helemaal te kunnen ervaren
en de lichtheid en de vrolijkheid
even te kunnen voelen

blij

Maar het jongetje wil meer
Hij wil een echte tuin
een tuin vol bloemen
met een beek met stromend water
zodat hij zich erin kan wassen
en kan spelen met het water.
Oh wat houdt hij van water
Hij is het helemaal vergeten
hoe heerlijk het is om te spetteren
van vreugde en plezier

kind_water

Het jongetje is nu aan het bouwen
aan een tuin vol Leven
Samen met de andere kinderen.
Ik ben heel benieuwd
hoe de tuin er straks
gaat uitzien

zo?

roos_knop

Of zo?

nieuw_licht

of misschien zo?

tulp

Welkom in de tuin van
LEVEN

Speel je mee?

Fotografie bloemen © Loes Koot 

 

Psychose of Spirituele Crisis?

Voor de vierde keer in mijn leven, of beter gezegd sinds de start van mijn genezingsproces van borstkanker in 2011, belandde ik dit jaar in een ‘psychose’. Althans, zo benoemden mijn huisarts en de psychiater het die ik de eerste keer raadpleegde. Toegegeven: dat plakplaatje zit me niet lekker, het is meer dan dat. In diverse artikelen op internet wordt het een spirituele crisis genoemd.

Een Buiten-gewone Spirituele Reis

Zelf ervaar ik het eerder als een Buiten-gewone Spirituele Reis: ik bevind me in een wereld die plaatsvindt buiten de ‘gewone wereld’ maar tegelijkertijd ervaar ik dat ik midden in het leven sta. Het plakplaatje ‘psychose’ voldoet voor mij niet aan wat ik persoonlijk ervaren heb. Iedere spirituele crisis die ik ervaren heb, is helend voor mij en het brengt het mij tal van positieve dingen in mijn leven waarmee ik ook anderen van dienst kan zijn. Zo heb ik door deze ervaringen een helderziendheid, heldervoelendheid en helderhorendheid ontwikkeld die ik intuïtief inzet bij de begeleiding van mijn klanten op het gebied van relatiecoaching bij ingewikkelde liefdesrelaties.

Zorgen van de mensen om me heen

samenOp Facebook deelde ik mijn ervaringen. Ze ontstaan bij mij na een reeks van bijzondere en indrukwekkende ontmoetingen met mensen en ervaringen waarbij ik mijn grenzen verleg, gecombineerd met een verhoging van bewustzijn en het daardoor niet kunnen slapen. Vooral dat laatste is voor mij de grootste boosdoener. ‘Hou me voor een lange periode uit mijn slaap, en ik ben in staat om een moord te bekennen die ik niet gepleegd heb,’ riep ik vroeger. Dat is gelukkig nooit gebeurd, omdat ik niet door kwaadwillende mensen omringd ben, maar door mensen die van me houden.

Veel mensen in mijn omgeving die ‘het zagen gebeuren’ of die deelgenoot werden van mijn buitengewone staat van bewustzijn, maakten zich zorgen. [Lees meer…]

cadeautjes van het leven

‘Suzanna van de Hunnen is dood’ bericht mijn lief me via whatapp. Ik lees het bericht in de kleedkamer van het zwembad en barst spontaan in huilen uit. Ik ken Suzanna via Twitter en voel me met haar verbonden. Terwijl ik voel hoe de tranen spontaan over mijn wangen rollen staar ik naar het plafond en denk ik aan de video van Suzanna die ik laatst zag: liggend in een hangmat, starend naar de bomen, zich een voelend met de natuur en de vogels. Vrede voelend in een doodziek lijf. Zo indrukwekkend!

Suzanna

Een missie voor Suzanna

Suzanna kreeg in 2005 eierstokkanker en een jaar later krijgt ze het bericht dat ze was uitbehandeld en hooguit nog twee jaar te leven had. Ze weigerde de voorgestelde chemo-behandelingen en richtte zich op de kwaliteit van het leven. In 2011 schreef ze het boek ‘Stervensdruk, geen tijd om dood te gaan.’ Nu is het dan toch zo ver…. In Haar missie om de dood gewoon bespreekbaar te maken, is ze wat mij betreft geslaagd.

 

Weer vrouw zijn na borstkanker

Vanochtend hing ik aan de telefoon met een van de deelnemers van ons weekend ‘Weer vrouw zijn na borstkanker’ dat mijn collega Cindy Bucher en ik gaan geven van 7 t/m 9 juni. [Lees meer…]

Afscheid nemen bestaat niet

afscheidVandaag was ik op de begrafenis van de broer van een van mijn beste vriendinnen. Hij overleed 5 weken na de diagnose kanker, net zoals bij mijn broer Jan twee jaar geleden. Een oneerlijke strijd die niet te winnen viel. Wat laat hij veel mensen achter. Wat was vandaag er veel licht in de kerk.

Afgelopen weekend was weer zo’n bizarre Pasen dat in het teken stond van afscheid nemen.
Dit gedicht wat vandaag werd voorgelezen wil ik graag delen, omdat het zo mooi is en het troost geeft: [Lees meer…]

Donker en licht, op weg naar leven in verbinding

Afgelopen weekend las ik op mijn favoriete natuurcamping het boek: ‘Hoe blijf je in contact als kanker een rol speelt?’ van Joia Stoutjesdijk. Ik had het een tijdje geleden gekocht maar nog steeds niet gelezen. Eigenlijk vond ik dat ik het niet meer nodig had, maar nu ik in mijn persoonlijke leven opnieuw geconfronteerd word met de gevolgen van mijn keus om niet langer vanuit angst te leven, maar vanuit liefde, trok het boek opnieuw.

Leven vanuit liefde

Deze keuze is immers ontstaan tijdens mijn genezingsproces van borstkanker. Ik had ervaren hoe alle levensenergie uit mij trok op de momenten dat ik mij liet leiden door angst. Toen mijn broer in diezelfde periode overleed, ontmoette ik naast mijn angst ook mijn eigen innerlijke leider en leerde ik er op te durven vertrouwen. Ik alleen was verantwoordelijk voor mijn keuzes ten aanzien van de behandeling en niemand anders. Alleen met mij leef ik de rest van mijn leven en sterf ik tot de dood mij scheidt. Tegelijkertijd leerde ik me over te geven aan het leven, dat niets zeker is en dat er niets anders is dan de dag van vandaag. Ik leerde hoe het is om mijn intuïtie te durven volgen en te leven in het hier en nu.
Een levensles in Overgave. [Lees meer…]

Een vorig leven in de 2e Wereldoorlog – het wonder van vergeving

Het wonder van vergeving – heet het boek van Willem Gloudemans dat ik in een opwelling nog snel in mijn koffer stopte, op weg naar mijn schrijfretraite. Het was een boek dat ik ooit had gekocht maar nog nooit had gelezen. Vandaag bladerde ik er doorheen en ik voelde een intense rust over me heen komen. Het was precies wat ik nodig had.

De afgelopen periode mocht ik tijdens een meditatie in een van mijn zielenreizen, kennismaken met de mijn vorige leven uit de tweede wereldoorlog. Een leven waarin mijn huidige tweelingziel, toen ook al mijn zielsliefde was. Een leven wat eindigde in een concentratiekamp waar ik werkte als gevangen genomen verzetsstrijdster die uiteindelijk stierf aan uitputting. Dat was wat ik meegekregen had tijdens een sessie bij reïncarnatietherapeute Marianne Notschaele, in de zomer van 2010.

Nachtmerries over oorlog – een vorig leven

Destijds kampte ik met steeds terugkerende nachtmerries over oorlog. Altijd werd ik in mijn dromen achtervolgd en was ik op de vlucht. Steeds werd ik badend in het zweet wakker. [Lees meer…]

onvoorwaardelijke liefde en tweelingzielhereniging

Sinds de hereniging op zielsniveau met mijn tweelingzielenzus Gabriela, begin januari dit jaar, zit mijn leven ongelofelijk in de flow. Ik had nooit gedacht dat mijn genezingsproces van borstkanker me uiteindelijk zoveel zou brengen. Nu voor mijn gevoel de cirkel rond is, geniet ik van de vele cadeautjes die ik keer op keer mag uitpakken. Ik voel me geleid, gedragen en geliefd. Het leven voelt als een spel dat geleid wordt vanuit liefde. Ik realiseer me steeds opnieuw: ik ben liefde en vanuit liefde creëer en geniet ik. Wat een weelde!

Liefde op het eerste gezicht

Toen ik Gabriela in 2009 ontmoette tijdens de Loving More Conferentie is Amerika, stond mijn bijna hart stil toen ik in haar ogen keek. Het eerste wat ze me vroeg was: ‘Where have you been? I have been waiting for you for such a long time!’ Ik had geen flauw idee waar ze het over had. ‘You tell me, I don’t know’ grapte ik. Ze gebaarde me te gaan zitten en we bleven elkaar aankijken. Haar ogen waren als magneten en ik kon niets anders doen dan blijven kijken. Het was alsof ik op de bodem van haar ziel kon kijken en dat er niets tussen ons stond. [Lees meer…]

Spontane genezing van terminale kanker door de keuze voor Liefde

Zojuist zag ik een nieuw video-interview met Anita Moorjani, die spontaan genas van een terminale kanker en uit haar coma ontwaakte door de levenslessen die zij kreeg tijdens haar Bijna Dood Ervaring. In het anderhalf uur durende interview met Bob Olson van Afterlife TV vertelt Anita over haar ervaringen. Ik had tijdens mijn genezingsproces een eerder interview gezien, maar deze is nog indrukwekkender. Haar boodschap is duidelijk: In essentie ben je liefde, zijn we allemaal liefde en zijn we in liefde met elkaar verbonden. Als je leeft vanuit liefde, in verbinding met jezelf en je doet de dingen die je leuk vindt en waar jij blij van wordt: dan leef je vanuit je essentie. [Lees meer…]

Een dankbaar feestje!

Jawel. Als je ziek bent geweest en je hebt oog in oog gestaan met je angst voor de dood, dan verandert je leven. Tenminste, dat gebeurde bij mij. Ik ontdekte toen ik mijn doodsangst aan ging, het geen angst voor de dood was, maar de angst om het ego te verliezen. Wie ben ik, als ik ‘ik’ niet meer ben? Het leuke van door je angst heengaan, is dat hij als vanzelf op lost. De aanvankelijke paniek verzachtte en verdween in een bed van niets en ruimte. Het voelde als een enorme opluchting.  [Lees meer…]